Αποφάσισα σήμερα να αγοράσω μια εφημερίδα από το περίπτερο. Δεν θυμάμαι πόσος καιρός έχει περάσει από την τελευταία φορά που το έκανα. Συνηθίζω, όπως και αρκετός κόσμος, να ενημερώνομαι από το internet, είτε από τις ιστοσελίδες διάφορων εφημερίδων, είτε από κάποια portal. Καθώς την ξεφύλλιζα ανακάλυψα πόσο μου έλειπε αυτή η αίσθηση του χαρτιού εφημερίδας στα χέρια μου, το άρωμα του μελανιού, και η μαυρίλα που αφήνει στα δάχτυλά μου όταν τελειώσω το διάβασμα… Ήμουν στο μετρό καθοδόν για κάποιες οικονομικές υποχρεώσεις. Έριξα πολύ περπάτημα σήμερα, αλλά δεν παραπονιέμαι. Άλλωστε μου αρέσει να περπατάω, να αθλούμαι και γενικά ασχολούμαι με δραστηριότητες που αναγκάζουν το σώμα μου σε κίνηση.
Το μάτι μου έπεσε σε ένα άρθρο, του οποίου ο συγγραφέας δημοσιοποιεί τα αποτελέσματα μιας έρευνας για τους αρχαίους κωπηλάτες. Έλεγε λοιπόν, ότι οι αρχαίοι Έλληνες κωπηλάτες (σύμφωνα με τα αρχαία κείμενα) μπορούσαν με μια τριήρη να φτάσουν στην Μυτιλήνη σε 24 ώρες χωρίς στάση! Για να γίνει κάτι τέτοιο εφικτό, έπρεπε οι 170 αρχαίοι κωπηλάτες να τραβάνε κουπί σε τέτοιο ρυθμό, ώστε όταν δοκίμασαν να κάνουν το αντίστοιχο 170 σύγχρονοι αθλητές δεν άντεξαν παρά μερικά λεπτά!!!
Τι έχει αλλάξει από τότε; Πολλά. Έχει αλλάξει ο τρόπος ζωής μας. Είμαστε υπερήφανοι έτσι όπως έχουμε καταντήσει; Οι περισσότεροι συμπολίτες μας για να προλάβουν το λεωφορείο διανύουν μια απόσταση περίπου 20 μέτρων τρέχοντας, και μετά είναι λαχανιασμένοι και νιώθουν εξάντηληση για την επόμενη μία ώρα. Φταίει η κακή διατροφή; Φυσικά, αλλά σε κάποιο βαθμό. Όταν διαβάζω ότι αθλητές άντεξαν μερικά λεπτά, δηλαδή άνθρωποι που τρέφονται σωστά και γυμνάζονται καθημερινά δεν άντεξαν σε κάτι το οποίο έκαναν καθημερινά περίπου 34.000 αρχαίοι Έλληνες, τότε αντιλαμβάνομαι ότι φταίει και κάτι άλλο, όπως για παράδειγμα η ποιότητα του φαγητού. Ας περιορίσουμε όμως τους περιβαλλοντικούς παράγοντες, θεωρώντας ότι είναι οι συνέπειες της “εξέλιξής” μας.
Λογικά, ο μέσος αρχαίος Έλληνας είχε πολύ καλύτερη μυική διάπλαση από αυτή ενός σημερινού αθλητή. Τι συνέβη λοιπόν; Τα γονίδιά μας, παίζουν ένα άσχημο παιχνίδι και όσο περνάει ο καιρός “χειροτερεύουν”; Και αν όντως συμβαίνει κάτι τέτοιο, μπορούμε να κάνουμε κάτι για αυτό; Δεν ξέρω. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να ξεκινήσω να αθλούμαι όπως παλιά. Έχω υποτροπιάσει λίγο. Εκεί που άντεξα να τρέξω τα 42 χιλιόμετρα του κλασσικού Μαραθώνιου, τώρα τρέχω τον γύρο της Πολυτεχνειούπολης και λαχανιάζω από τα πρώτα 1200 μέτρα 
Σας συμβουλεύω να κάνετε κάτι αντίστοιχο. Βγείτε έξω. Ξεκινήστε αερόβια άσκηση. Ο λόγος για τον οποίο οι περισσότεροι δεν το κάνουν είναι αρκετοί, αλλά οι περισσότεροι παιδαριώδεις: “Βαριέμαι μόνος μου”, “Δεν έχω χρόνο”, “Με κοιτάνε οι άλλοι σαν να είμαι εξωγήινος” κλπ. κλπ. Υπάρχουν λύσεις σύντροφοι. Πάρτε μαζί σας έναν φίλο σας και επιλέξτε μαζί τον ρυθμό που θα πηγαίνετε. Δεν έχετε φίλο που θέλει να έρθει μαζί σας; Πάρτε το ipod σας και τρέξτε. Βάλτε γρήγορη μουσική για να σας παρασύρει με τον ρυθμό της. Πάντα έχετε χρόνο για τον εαυτό σας. Δεν χρειάζετε να τρέχετε κάθε μέρα για 3 ώρες, 30 λεπτά είναι αρκετά. Όσο για το τελευταίο ερώτημα, μην δίνετε σημασία. Τα οφέλη για την πάρτη σας είναι πάρα πολλά, αυξάνετε η αντοχή σας στο σεξ, μειώνετε η αρτηριακή πίεσή σας και κατεβαίνουν οι σφιγμοί σας όταν είστε σε ηρεμία. Επίσης μετά από κάθε τρέξιμο θα νιώθετε μια ευεξία σαν να είχατε κοιμηθεί ώρες. Δεν θέλετε να τρέχετε, κάντε ποδήλατο, κολύμπι οτιδήποτε.
Θα επανέλθω αργότερα, πάω να τρέξω τώρα. 
Το άρθρο στο οποίο αναφέρομαι βρίσκεται εδώ.
0 Σχόλια to “Η οκνηρία του σήμερα”