Μπήκα σήμερα σε ένα κατάστημα με αποκριάτικα είδη μαζί με την Λ. για να πάρουμε μερικές καραμούζες. Καθώς πήγαινα στο ταμείο να πληρώσω, έρχεται μια κοπέλα και αναφέρει έντρομη στον ταμεία (και πιθανότατα ιδιοκτήτη) του καταστήματος, ότι της πήραν το πορτοφόλι μέσα από την τσάντα της. Ισχυρίστηκε επίσης, ότι αυτό έγινε ενώ ήταν μέσα στο μαγαζί. Ο ταμείας ατάραχος της λέει, “Τι να σου πω, ψάξε να το βρεις.”.
Στην αρχή νόμιζα ότι δεν άκουσα καλά, λέω δεν είναι δυνατόν να είπε ένας υπάλληλος του καταστήματος κάτι τέτοιο. Και όμως, όταν του επανέλαβε η κοπέλα τι έγινε (μάλλον θεώρησε ότι ο ταμείας δεν είχε ακούσει καλά), της απάντησε με τα ίδια λόγια. Η κοπέλα μαζί με την παρέα της, μη μπορώντας να κάνει διαφορετικά, άρχισε να ψάχνει το κατάστημα, μάταια όμως. Φεύγοντας εμείς από το μαγαζί, την είδα να κλαίει, και οι φίλες της να την παρηγορούν μη μπορώντας να κάνουν αλλιώς.
Αυτό το περιστατικό με έβαλε σε σκέψεις. Σκέψεις που δεν περιλαμβάνουν τις ενέργειες που θα έπρεπε να έχουν γίνει, αλλά περισσότερο γιατί εκείνος ο άνθρωπος δεν αντέδρασε όπως περίμενα. Θα μπορούσε να είχε κλείσει τις πόρτες του καταστήματος, καλώντας την αστυνομία για να ψαχτούμε όλοι μήπως και η ληστεία είχε γίνει μέσα στο μαγαζί και όχι κάπου αλλού. Όχι όμως. Συνέχισε την δουλειά του σαν να μην είχε συμβεί τίποτα.
Νιώθει άραγε τύψεις, με την απραξία του; Κλέψανε από μια έφηβη (το πολύ 18 χρονών) το χαρτζηλίκι της, τις ταυτότητές της και ό,τι άλλο είχε στο πορτοφόλι της, και εκείνος δεν έκανε τίποτα. Οι περισσότεροι πελάτες που την άκουσαν, επίσης δεν κάναμε τίποτα. Τολμώ να πω ότι μπλόκαρε το μυαλό μου. Για μερικά λεπτά αργότερα, κοίταγα στο άπειρο λες και το μυαλό μου είχε σταματήσει να κάνει τις χημικές διαδικασίες που παράγουν σκέψεις. Έπρεπε να κάνω κάτι εγώ τότε; Να φωνάξω την αστυνομία; Θα με πέρναγε για τρελό και ότι μπορεί η κίνησή μου να του διώξει μελλοντικούς πελάτες;
Πέρα από αυτό, κάπου είχα διαβάσει πριν από αρκετό καιρό ότι πλέον στην Ν. Υόρκη (αν δεν κάνω λάθος) αν φωνάξει κάποιος “Βοήθεια” ελάχιστοι έως κανένας δεν θα γυρίσει να κοιτάξει. Έλεγε μάλιστα το άρθρο ότι αν φωνάξεις “Φωτιά” είναι πιο πιθανό να σωθείς από τον κίνδυνο που διατρέχεις διότι θα αντιδράσουν περισσότεροι νεοϋορκέζοι!! Δεν ξέρω για σας, αλλά εμένα μου φαίνεται εξωφρενικό.
Αν καταντήσουν έτσι οι πολίτες της Αθήνας, έχω πάρει το πρώτο αεροπλάνο να φύγω!
Κι όμως, ο ωχαδερφισμός τείνει να επικρατήσει… και πολύ φοβάμαι ότι αν ισχύει αυτό που λες, μόνο με ταξί μπορείς να πας στο αεροδρόμιο τέτοια ώρα. Πλέον κανείς μας δεν είναι “πολίτης”. Γινόμαστε σιγά σιγά όλοι μας “κάτοικοι”. Γιατί το να είσαι “πολίτης”, συνεπάγεται και ύπαρξη “συμπολιτών”, κοινότητας, αλληλεπίδρασης. Βλέπεις κάτι τέτοιο εσύ;
Κρίμα για το κοριτσάκι, τι να πω… τουλάχιστον πήρε και ένα καλό μάθημα νωρίς, σχετικά με την “κοινωνία” στην οποία καλείται να ζήσει. Ο θάνατος σου, η ζωή μου.
> Έπρεπε να κάνω κάτι εγώ τότε; Να φωνάξω την αστυνομία;
> Θα με πέρναγε για τρελό και ότι μπορεί η κίνησή μου να
> του διώξει μελλοντικούς πελάτες;
Αν αυτός αντιδρούσε όπως έπρεπε, θα μπορούσε ακόμα και να αυξήσει τους πελάτες του. Αν εσύ αντιδρούσες ΣΩΣΤΑ (που νομίζω πως δεν το έκανες -κι εγώ, φοβάμαι, το ίδιο με ‘σένα θα έκανα) μπορεί και να μην έχανε πελάτες (αν και του αξίζει).
Εγώ πάντως πολίτης της Αθήνας από τη μέρα που γεννήθηκα (1967), μετά τις σπουδές και το στρατό (1991) την έκανα με ελαφρά πηδηματάκια προς επαρχία… (δεν το μετάνιωσα και δεν μένω ουτε-καν σε πρωτεύουσα νομού!)
Αυτό που φοβάμαι είναι ότι (όπως και αρκετοί άλλοι) δεν έχουμε πάρει την σωστή παιδεία. Και δεν ξέρω αν αυτό μπορέσουμε ποτέ να το αλλάξουμε…